Graag een lekker biertje 

De kabouter-slagersvrouw — een behoorlijk stevige, kordate kleine dame en haar man, de slager, stapten op een frisse ochtend de brouwerij van Hik en Hak binnen.

Nog voor ze iets konden zeggen, struikelde de slager over een zak mout en maakte een halve duikvlucht.

"Sterk spul, dat bier van jullie," mompelde hij terwijl hij zich recht krabbelde. "Ik voel het al zonder te drinken." De slagersvrouw gaf hem een por. "Gedraag u."

De slager strompelde verder… en botste pardoes tegen kabouter Hak.

"Ooh— sorry!" stamelde hij. "Dat was écht niet de bedoeling!"
Hij zette voorzichtig een stap achteruit… en stapte op zijn eigen voet.

De slagersvrouw kuchte streng en nam het woord.
"Wij hebben een vraagje. Wij willen een speciaal biertje… voor ons lendestuk."
Ze keek er bloedserieus bij. "Specialiteit van het huis."

Hik en Hak keken elkaar aan. Hun kaboutermutsen wiebelden gevaarlijk heen en weer.

"Voor… uw rug?" vroeg Hak heel voorzichtig en ernstig .

"Nee, nee!" zei de slagersvrouw snel. "Voor het vlees! Ons malse lendestuk van eigen vee!"

"Oooh!" zei Hik opgelucht.
Hak draaide zich om en beet op zijn lip om niet luidop te lachen.

"Wij dachten al dat we een medisch bier moesten uitvinden," zei Hik.
"Dat zou ook verkopen," fluisterde Hak, half stikkend van het gegniffel.

Ze fronsten allebei diep, alsof ze net een onoplosbaar raadsel kregen voorgeschoteld.

"Hmmm… tja tja…" "Complex… zeer complex…"

Na een dramatische stilte zei Hik:
"Mogen wij even overleggen?"

"Ja ja," zei de slagersvrouw, terwijl ze haar man aankeek alsof hij zo meteen weer iets gênants ging doen. Wat ook vrij waarschijnlijk was.

De brouwers verdwenen naar achteren. Vrijwel meteen klonk er gelach.

"Ze lachen!" fluisterde de slagersvrouw paniekerig. "Ze lachen ons uit!"
"Hm," zei haar man. "Of ze lachen om een grap. Dat gebeurt ook soms."
"Niet bij ons," zei ze streng — en gaf hem opnieuw een por.

Intussen liep het zweet langs haar wangen. Plok. Plok. Recht op haar schort.
Haar man probeerde het subtiel weg te vegen… maar smeerde het alleen maar verder uit.

Na een tijdje kwamen Hik en Hak terug, alsof ze net een zeer belangrijke beslissing hadden genomen.

"Goed," zei Hik plechtig.
"Wij hebben interesse," zei Hak.

De slagersvrouw slaakte een zucht die bijna een windstoot werd.

"Maar…" ging Hik verder.
"Er is één kleine voorwaarde," zei Hak.

Ze bogen allebei iets naar voren.

en nu "even" geduld , blijf onze verhalen volgen !!

Wil je meer weten volg ons verhalen op facebook "Kabouterfun", of volg onze verhalen op de website Kabouterfun Poppel.

Niets van deze verhalen mogen gebruikt worden zonder schriftelijke toestemming van de auteur !